24 TS-E II, 5DsR, Toruń

Zacznę może od Bydgoszczy. Podczas ostatniego wypadu postanowiłem skonfrontować świat analogowy ze światem cyfrowym.  Wyglądało to mniej więcej tak, że każdy kadr był duplikowany drugim aparatem w kolejności dowolnej, oczywiście wszędzie tam gdzie ogniskowa oscylowała wokół 24mm na małym obrazku, odpowiadającym mniej więcej 47mm w formacie 6x7. Póki, co ograniczę moje spostrzeżenia tylko do świata cyfrowego, na analogowy muszę poczekać kilka tygodni, zanim to filmy zostaną wywołane, zeskanowane, a na końcu wyedytowane.  Świat cyfrowy, a przynajmniej wygenerowany przez duet 5Ds  R oraz 24 TS-E II jest po prostu przyjemniejszy.  Jakość obrazka bez większego trudu może konkurować z analogiem, a w kwestii reprodukcji kolorów lub ostrości nawet go przewyższać. Gdybym zdecydował się na rozpoczęcie cyklu Sacrum dziś, z całą pewnością podążałby on w innym kierunku, określiłbym go, jako bardziej nowoczesny, bo czy nie o to przypadkiem chodzi?

Toruń, Bydgoszcz, Gniezno, Poznań. Taka piosenka mnie prześladowała podczas wypadu. Widoki niebawem.

Kontynuując temat linijki słońca...

Z okazji nieuczestniczenia na tegorocznym Jazzfest Berlin, pozwolę sobie na utwór jednego z uczestników tegoż festiwalu.

Kontynuując wątek motoryzacyjny z pasa. Na zdjęciu Wartburg 1000, produkowany od roku 1962, przez kolejne 3 lata, po czym zastąpiono go przejściówką. W roku 1962, Polskie Nagrania Muza wydało album: Crazy Girl, taka konotacja, mi się objawiła.

Widoczny na pierwszym zdjęciu czarny samochód to terenowa odmiana Pobiedy, model M-72, będącego protoplastą polskiej Warszawy, widocznej w liczbie mnogiej na zdjęciu numer dwa. Dlaczego o tym piszę? Temat Warszawy, jako symbolu polskiej motoryzacji, która według niektórych była kiedyś potęgą, wisi nade mną od czasu zapoznania się z cyklem „Abandoned Morris” Martina Parra, zrealizowanego ponad trzydzieści lat temu na terenie Anglii. Zdjęcia prezentowane na górze nie są jednak zaplanowanym działaniem, raczej dziełem przypadku, a pytanie czy warto się temu przyjrzeć, pozostaje wciąż bez odpowiedzi. Być może potrzebny będzie kolejny przypadek.

Inne ujęcie było tu.

Gdzieś pomiędzy kiblem, a wrakiem mebla z płyty MDF leży krzesło Aga. Krzesło zaprojektowane przez Józefa Chierowskiego, autora znanego między innymi z fotela 366 okrzykniętego klasykiem PRL-u, tudzież polskiego modernizmu, ale to już inna historia. Prezentowane krzesło Aga typ B, czyli tapicerowane, produkowane było w Wielkopolskich Fabrykach Mebli, w zakładzie w Chodzieży. Krzesło składa się z solidnej ramy wykonanej z bukowego drewna oraz siedziska na sprężynach, wspomaganego gumą i pianką poliuretanową, ale to już inna historia. Krzesło kompaktowe, projektowane z myślą o małych mieszkaniach minionego okresu. W 1976 roku cena za krzesło wynosiła 510 zł rok później 595 zł. Mniej więcej tyle samo ile obecnie za odrestaurowany egzemplarz. Józef Marian Chierowski dożył osiemdziesięciu lat, zmarł w 2007 roku.